Joost  Scheffers

Weer terug in Caïro

Alles voelt weer als ‘normaal’ nu ik terug ben in Caïro. De omgang met mijn vrienden hier, het Egyptische verkeer, lessen Arabisch, de metro nemen, theehuizen, Arabisch praten op straat, de markt en lopen langs het Ministerie van Binnenlandse Zaken dat ommuurd is met beton en waar groepen gewapende mannen de wacht houden. Het grootste verschil met de vorige keer dat ik hier was (juni 2013 – januari 2014) is dat het écht rustiger is. Sisi is machthebber en met de wet die het verbiedt om te demonstreren zonder toestemming, heerst er minder spanning.

IMG_2384

Een potje tahwla (tric trac) met een Egyptenaar die ik tegenkwam

Altijd wakker
Inmiddels probeer ik structuur te krijgen in mijn dagelijkse bezigheden hier. Dat is niet makkelijk, want Caïro is een stad die nooit slaapt. En nee, dat is niet New York die dat met zich meedraagt door onder andere Frank Sinatra zijn prachtige ode aan New York “I want to wake up, in the city that never sleeps”.

Marion Roberts deed (zoals beschreven in dit boek van Koert Debeuf) onderzoek naar het aantal banktransacties dat ‘s nachts plaatsvindt. New York staat ‘slechts’ op plaats 32 en in de top tien staan veel Spaanse steden. Maar de nummer 1 ‘city that never sleeps’ is Caïro. Misschien een verrassing, maar niet als je hier bent geweest. Sommige mensen eten avondeten om 23 uur of zelfs later. Protesten en clashes gingen vaak tot diep in de nacht door, in theehuizen zitten op ieder moment van de dag wel mensen, en toen ik deze week een vriend van het vliegveld ging halen, stonden we om 2 uur ’s nachts vast in het verkeer. Het is geen samenleving zoals de Nederlandse die op het 9 tot 5 werken is gebaseerd met het avondeten ergens tussen 6 en 7. Hier leven sommige mensen in de ochtend, anderen in de avond.

Ritme
Dat het leven in Caïro vooral ’s avonds en ’s nachts plaatsvindt, komt door het klimaat. Overdag is het met de brandende zon en temperaturen rond de 35 graden buitengewoon onprettig om naar buiten te gaan. Dus dan doe je ’s middags thuis een dutje en kan je ‘s avonds door tot een uurtje of twee, drie of zelfs later.

IMG_3733

Een spelletje domino met vrienden

Ik vind mijn ritme hier nog wel. Moeite met wakker worden heb ik in ieder geval niet. Waar ik in Nederland altijd een hele rij wekkers achter elkaar zette op mijn telefoon en ’s ochtends niet mijn bed kon uitkomen, sta ik hier na één wekker naast mijn bed om te werken aan wat ik wil bereiken: vloeiend Arabisch spreken en een leven opbouwen als journalist.

Het Midden-Oosten en Playmobil
Hier in Caïro spendeer ik ook veel tijd aan Twitter. Het nieuws uit het Midden-Oosten volg ik nauwgezet en ik lees veel analyses. Egypte, Libië waar het helemaal mis gaat (ter vergelijking: in Irak is het vliegveld nog functionerend en de Amerikaanse ambassade open, in Libië is de Amerikaanse ambassade gesloten en het vliegveld in de hoofdstad Tripoli buiten gebruik), de oorlog in Syrië waar geen einde aan komt, IS(IS) dat een grote Islamitsche Staat wil, Jabhat al-Nusra/ISIS dat Libanon is binnengevallen, de Koerden die nu dichter bij hun gewenste eigen staat zijn dan ooit tevoren, over Tunesië waar in oktober verkiezingen zijn en alles wat er gebeurt tussen Israël en Gaza. Ook heb ik flink wat boeken over het Midden-Oosten meegenomen uit Nederland. En ik kijk via de Itunes University naar colleges van o.a. Texas University over het Midden-Oosten. Eigenlijk is alles behalve Nederland en het Midden-Oosten voor mij een witte vlek.

Mijn moeder vertelde dat ik vroeger ook al zo was, maar dan met Playmobil. Alles draaide bij mij om Playmobil. Er was niks anders wat mij interesseerde. Het was het enige speelgoed dat ik wilde, op vakantie speurde ik speelgoedwinkels af naar wat voor Playmobil ze daar hadden en alle Playmobil catalogussen van de afgelopen jaren werden netjes in een map bewaard. Toen er in de buurt een winkel leegstond, was ik hoopvol: “Misschien komt er wel een Playmobil winkel in!”

Schermafbeelding 2015-10-08 om 12.59.10Nu is het Midden-Oosten mijn Playmobil. Alleen nu leef ik ook nog eens in mijn Playmobil wereld 🙂