Joost  Scheffers

De rust van St. Katherine

Na een drukke periode in Caïro, had ik behoefte aan rust. Om even alleen te zijn. En rust is er niet in Caïro. Daarom ging ik een paar dagen naar St. Katherine. Een minuscuul dorpje in het zuidelijke deel van schiereiland Sinaï. Op een ochtend vertrek ik als enige buitenlander in een volle bus voor de rit van ruim acht uur.

IMG_3588 Bij een controle onderweg naar St. Katherine moet iedereen uit de bus komen, de koffer uit het laadruim halen en in een rij naast elkaar staan. En dat allemaal in ruim 40 graden zonder schaduw. Ik moet denken aan de yezidi’s, die op dat moment halsoverkop de Sinjar berg op waren gevlucht om niet in handen te vallen van of te worden gedood door IS. En dat allemaal in de enorme hitte zonder al te veel voedsel. Ik krijg er een naar gevoel van, wachtend met mijn koffer in de brandende zon.

Ik sta mij te ergeren als ik zie dat één soldaat de hele bus moet controleren terwijl elders op het parkeerterrein twee soldaten per auto bezig zijn. Dit kan nog eens lang gaan duren. De jonge soldaat, die waarschijnlijk zijn dienstplicht vervult, loopt langs de rij mensen zonder aandacht aan hen te schenken. ‘Gelukkig, dat gaat snel’, denk ik. Maar dan stopt hij bij mij. Aandachtig bekijkt hij mij door lang te staren en mij van top tot teen waar te nemen. “Waar kom je vandaan?” vraagt de soldaat uiteindelijk op ongeïnteresseerde toon in het Arabisch. “Hij is Nederlander!” zegt een man met wie ik op het busstation in Caïro een praatje stond te maken naast mij op enthousiaste toon. “Wijn?” vraagt de soldaat dan. “Wijn?!” zeg ik terwijl ik de soldaat stomverbaasd aankijk. “Nee, ik heb geen wijn bij me”. Waarom zou ik wijn meenemen? Egyptische wijn smaakt meer naar bedorven druivensap. Maar ja, ik ben volgens die soldaat vast een losbandige buitenlander of zo iets, en heb ik vast mijn koffer vol drank gepropt.
Nadat de soldaat in mijn paspoort heeft gekeken, wil hij in mijn tas kijken en moet mijn koffer open. Zo’n 45 andere passagiers uit de bus kijken geamuseerd naar wat ik allemaal voor bagage in mijn koffer heb. Met een zo serieus mogelijke blik bladert de soldaat door mijn opschrijfboekje waarin ik – bewust – alleen in het Nederlands dingen heb opgeschreven. Als de soldaat na een poosje doorheeft dat ik geen alcohol bij mij hebt, vindt hij het mooi geweest en mogen mijn tas en koffer weer dicht. De soldaat loopt verder langs de rij mensen en controleert verder niemand. Enigszins gegeneerd ga ik weer terug de bus in.
Een week later op de terugweg gaat het effectiever. Een soldaat met een hond loopt langs alle koffers. Stiekem maak gauw ik een foto.

IMG_3599

Rust
St. Katherine zelf is een van de saaiste plekken waar ik ooit ben geweest. Er is werkelijk niets. Met een kleine 5.000 inwoners die er wijdverspreid wonen is het er doodstil en bedoeïenen leven niet in de nacht. In Caïro wonen zo’n 20 tot 25 miljoen in Caïro dicht op elkaar in een stad die nooit slaapt.

Maar het was heerlijk, precies wat ik nodig had. Ik bleef er vijf nachten. Nog nooit zo’n rust ervaren. Op sommige dagen was er een storing bij een zendmast, waardoor er geen internet en geen telefonisch bereik was. Dat gaf ook een enorme rust om aan wat dingen voor mijzelf te werken, maar zodra het internet terug was, checkte ik direct het nieuws om te kijken hoe het ervoor stond tussen Israël en Hamas.

IMG_3593

St.Katherine ligt bij de Sinaïberg. De berg waar Mozes de Tien Geboden van God kreeg. In een lange wandeltocht heb ik de berg bewandeld met een bedouin als gids. Hij sprak geen Engels, dus goed om mijn Arabisch te oefenen. Maar het was vooral prettig om tijdens de wandeling van acht uur mijn hoofd leeg te maken. Ook heb ik in St. Katherine heel aangenaam kunnen hardlopen, wat in Caïro niet te doen is met het drukke verkeer en de enorme vervuiling. En dat tussen de bergen door onder een schitterende sterrenhemel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *