Joost  Scheffers

Alexandrië en overleven in Caïro

Om na wat maanden in de drukte van Caïro in de weer even een beetje op adem te komen, reisde ik voor een paar dagen af naar naar Alexandrië. Tijdens het verlaten van het station merkte ik al de rust en frisse lucht in Alexandrië. Heerlijk. Het is de één na grootste stad van Egypte, ligt aan de kust en heeft prachtige gebouwen uit de tijd van het Britse en Franse kolonialisme. Ik bleef vier nachten, om zo wat werk af te maken, Arabisch huiswerk te maken en buiten te kunnen hardlopen. Dat mis ik erg in Caïro, maar is simpelweg niet mogelijk met de dikke laag smog in de lucht. In Alexandrië kon ik over de fraaie promenade langs de zee lopen.

IMG_3819

De reis naar Alexandrië deed ik met de trein. Dat duurde zo’n tweeëneenhalf uur. Als op een Zwitsers horloge nauwkeurig vertrok de trein. Maar daarvoor liep het wel even anders. Een kaartje voor de trein in Egypte moet je van tevoren kopen, omdat ze vrijwel altijd uitverkocht zijn. Je kan ook op de bonnefooi gaan en onderweg bij de conducteur een kaartje kopen, maar dan is de kans groot dat je moet staan. In de stationshal keek ik op het, zowaar elektrische, bord van welk spoor de trein ging. Spoor vijf. Maar er staan geen nummers bij de perrons, waardoor ik alsnog moet vragen vanwaar de trein naar Alexandrië gaat. Terwijl ik stond te wachten, werd omgeroepen dat de trein van spoor drie zou vertrekken. Op dat moment klauterde een aantal mensen van het perron de rails op en liep naar de overkant alsof het (voor mijn Nederlandse bril) de normaalste zaak van de wereld is. Lekker makkelijk, en insha’Allah dat het goed gaat. Voor de zekerheid liep ik maar het hele perron weer af om bij spoor 3 te komen. Hier vertel ik aan De wereld van BNN over treinen in Egypte.

IMG_3815

Ik was al vaker met de trein naar Alexandrië geweest, omdat ik tijdens mijn vorige periode in Egypte een vriendinnetje in Alexandrië had. Alleen zat ik nu zonder bloemen in de trein. Overigens Egyptische bloemen, die na een paar dagen al doodgaan. Ik vond ze achteraf gezien wel mooi, zo symboliseerden ze mijn liefde voor haar. Doordat ik toentertijd al vaak in Alexandrië was geweest, ken ik er de weg en weet ik de lekkere visrestaurants te vinden. Het zijn restaurants waar de vis ligt uitgestald, en je een paar vissen kiest die ter plekke voor je bereid worden. Heerlijk vers, en ook nog eens goedkoop.

IMG_4109

Verder heb ik genoten van de relatieve rust. Alexandrië zie ik als een Caïro-lite. De stad is ook Egypte en kent natuurlijk veel typische dingen die je ook in Caïro ziet. Maar de stad is rustiger, minder gehaast en mensen zijn in de omgang relaxter.

Overleven in Caïro
De eerste avond van aankomst liep ik naar de zee. De eindeloze zee, de golven, het geluid van de zee. Ik bleef er lang naar kijken. Even vergat ik alle drukte uit Caïro en de dingen waar ik mee bezig ben. Wat een zalig en van rust vervuld gevoel. Als ik mij na een poosje weer omdraai, rijden er aan beide kanten van de weg auto’s in drie of vier banen naast elkaar. ‘Jeetje, is dit rust?’ bedenk ik mij. Hoe kan ik nou weer hier zo’n rust ervaren? Ik vraag het mij af terwijl ik de golven van de zee tegen de rotsen van de brede pier hoor klosten. Wat doet Caïro met je? Hoe kan ik ooit overleven in zulke extreme drukte? Je bouwt automatisch een schild op om je van alle prikkels af te schermen, hoe gevoelig je ook bent. Maar, dat kost ook energie en toch ‘overleven’ andere westerlingen en ik in Caïro. Eigenlijk lukt dat gewoon door zo nu en dan even rust te nemen en er tussenuit te gaan. Zoals ik nu doe.

Het geluidsniveau in Caïro tussen 7 uur ‘s ochtends en 10 uur ‘s avonds ligt gemiddeld op 85 decibel. Op het Tahrir plein, waar ik om de hoek woon, kan dat zelfs oplopen tot 95 decibel. Ter vergelijking: bij concerten in Nederland is de maximale decibel vastgelegd op 103.

IMG_2309

Na twee dagen Alexandrië begin ik de hectiek van Caïro toch wel een beetje te missen. Maar ik wist dat ik nu even van deze rust moest genieten. Bijvoorbeeld door eerder naar bed te gaan. Deze stad slaapt. Om iets na twaalven zit ik als enige in het theehuis. Een medewerker is al bezig de boel op te ruimen, maar blijft benadrukken dat ik nog niet weg hoef. Om één uur komt hij toch naar mijn tafeltje en zegt dat het over is voor vandaag. Morgen mag ik weer terugkomen. In Caïro sluiten zulke theehuizen meestal om een uurtje of drie, vier. En als ik terugloop naar mijn hostel, is het behoorlijk stil op straat.

In de avonduren zat ik altijd in hetzelfde theehuis met wifi te werken (ja, sommige theehuizen hebben wifi). De eigenaar en de man die er werkten vonden dat op de een of andere manier ontzettend leuk en behandelden mij als een koning met ongekende hartelijkheid. Terwijl ik maar een lange blonde buitenlander ben die de hele avond in een hoekje naast het stopcontact op zijn laptop zit te tikken. Ik kwam dat theehuis weer binnen, maakte een praatje met de eigenaar, ging zitten en bestelde een thee. Toen kwam de man van de bediening met een koffie op een dienblad aanzetten. Ik wilde al gaan zeggen dat ik toch echt een thee had besteld, totdat de man “deze is van Mohammed voor jou” zei hij met een knikje richting de eigenaar. En met zijn hand op zijn hart maakte de eigenaar vanachter zijn bureau een vriendelijke buiging met zijn hoofd. Ik keek weer naar het kopje koffie dat naast een glas water op het dienblad voor mij stond. Ja, dat was heel fijn. Van zo’n gebaar kan ik bovenmatig genieten.

IMG_4110

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *